Sing Sang Sung

หลังจากได้กล่าวคำอำลาจากทุกๆ คนที่ประเทศไทยแล้วก็หนีนั่งเครื่องบินมาคนเดียว (กลัวแทบแย่) ตอนนี้เวลาก็ผ่านไปหนึ่งเดือนพอดีที่มีมาใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ที่เมืองเจนีวา หนึ่งเเดือนที่ผ่านมาก็ไม่ได้หนีไปไหนใช้เวลาเรียนรู้เรื่องการใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ตั้งแต่ทำกับข้าว นั่งรถไปโรงเรียน ลงทะเบียน ฯลฯ

ตอนนี้คิดว่าน่าจะถึงเวลาแล้วที่ต้องทำการขยายผล ที่ได้โอกาสข้ามนำ้ข้ามทะเลมาตั้งไกลเพื่อหาประสบการณ์และก็วิชาความรู้จากที่นี่  มาเริ่มกันเลยดีกว่านะ

ภาพถ่ายที่เห็นข้างบนนี้เป็นประตูทางเข้า โรงเรียน Institute Jaques-Dalcroze  เป็นโรงเรียนที่สอน Music and Movement ในแบบการสอนของ Mr. Jaques Dalcroze ที่มีวิชา  Rhythmic Improvisation Solfege เป็นเอกลักษณ์ และน่าสนใจมากๆ ซึ่งจะมาอธิบายในครั้งต่อๆไปหลังจากที่ได้มีประสบการณ์กับวิชาต่างๆ เหล่านี้มากพอ ตอนนี้ยังเป็นแค่น้องใหม่ปีหนึ่งอยู่ อิอิ

โรงเรียนเริ่มเปิดเทอมตั้งแต่วันที่ 14 กันยายน 2009 แต่เราต้องไปโรงเรียนก่อนหน้านั้นหนึ่งอาทิตย์ เพื่อได้ไปทำความรู้จักคุณครูทุกคนและเพื่อนๆ รุ่นพี่ ก็รู้สึกแปลกๆ เพราะว่าจะถูกจับตามองเป็นพิเศษ เนื่องจากเป็นหัวดำ (คนเอเชีย นั้นเอง) ปีนี้ที่นี่มีคนเอเชียเรียนอยู่แค่หนึ่งคน เป็นเพื่อนชาวสิงคโปร์ตอนนี้ก็อยู่ปีสอง และก็คนเอเชียมาเรียนในปีนี้อีกสามคน เป็นชาวญี่ปุ่นหนึ่งคน คนไทยหนึ่งคน (นั้นก็คือผมนั้นเอง อิอิ) และก็มาจากประเทศจีนอีกหนึ่งคน

วันแรกเป็นพิธีแนะนำตัวอาจารย์และนักเรียนใหม่ รวมถึงกำหนดการและตารางการเรียนต่างๆ ในพิธีตอนเค้ากล่าวตอนรับเราก็ต้องยืนขึ้น ยิ้มหวานยกมือไหว้ เสียงตบมือต้อนรับก็ตามมา เขินไปเลย เหมือนนางงามสาวไทยมากตอนนั้น คิดแล้วก็ยังตลกๆ อยู่ เพราะเค้าจะแนะนำว่าเราชื่ออะไร และมาจากที่ไหน พอฝรั่งได้ยินชื่อแล้วตกใจไปเลย เนื่องจากว่า ชื่อกับนามสกุลของเราจะเป็นภาษาแปลกๆ สำหรับเค้า แถมยาวอีกต่างหาก ทุกคนหลังจากได้ยินชื่อแล้วก็หายใจเข้าร้องเสียง “หา……”  แล้วทำหน้าหนักใจมาก ประมาณว่าใครจะไปจำได้ แล้วเราจะเรียกเค้าถูกไหมเนี่ย อะไรประมาณนั้นเลย แต่พอครูบอกว่า  เรียกชื่อสั้นๆ ว่า “เจ๋ง” ก็ได้ ทุกคนก็ถอนหายใจแล้วก็ยิ้มพร้อมกัน แบบว่ารอดแล้วเรา จากเจ็ดพยางค์ หรือแค่หนึ่งพยางค์เท่านั้น  ก็เหมือนจะไปได้ด้วยดีแต่ลืมเล่าไปว่าทุกอย่างที่เค้าพูดมา เค้าพูดเป็นภาษาฝรั่งเศสนะ no English ในเรื่องของภาษาเรานี่ก็ไม่มีความแข็งแรงเอาซะเลย วิธีการเอาตัวรอดที่แจ๋วมากๆเลยก็คือ ไปเจอเพื่อนที่พูดภาษาอังกฤษได้ก็เลยขอความช่วยเหลือจากเค้า บอกเค้าว่าถ้าครูพูดอะไรที่สำคัญเกี่ยวกับเราที่ต้องให้เราทำ หรือข้อมูลสำคัญที่ควรจะรู้ ช่วยบอกด้วยนะ แล้วทำตาปริบๆ ก็เลยรอดไปหนึ่งวัน ที่เจนีวา เค้าพูดภาษาฝรั่งเศส เพราะว่าเป็นโซนของสวิสเซอร์แลนด์ที่อยู่ใกล้ประเทศฝรั่งเศส คนที่นี่ภาษาอังกฤษไม่แข็งแรง หาคนพูดภาษาอังกฤษด้วยค้อนข้างยาก คล้ายๆ ที่บ้านเราเพราะว่าไม่ใช่ว่าจะพูดได้ทุกคน

ใครอยากมาเรียนที่นี่ก็ต้องเตรียมตัวเรื่องภาษามาให้ดีๆ ก่อน เพราะว่าการเรียนการสอนในห้องเรียนเป็นภาษาฝรั่งเศสทั้งหมด ไม่มีเป็นภาษาอังกฤษ (ถึงแม้ว่าภาษาอังกฤษของเราจะแข็งแรงก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก เพราะว่าครูส่วนใหญ่ภาษาอังกฤษเค้าไม่ค่อยแข็งแรง) ภาษาที่ต้องเตรียมไม่ใช่แค่ภาษาในชีวิตประจำวันเท่านั้น คำศัพท์ทางดนตรีเกือบทุกอย่างไม่เหมือนเดิม  คำว่า scale เปลี่ยนเป็น le gamme และอีกมากมาย ตอนเรียนจะไม่ยากเท่าไหร่เพราะว่าครูเค้าสามารถทำให้ดู แต่ว่าตอนที่มีการบ้าน เราจะไม่รู้ว่าเค้าให้ทำอะไร ตอนนั้นนะจะยากมาก เพราะถึงจะให้เพื่อนอธิบาย ก็ยังยากอยู่ดีเพราะเพื่อนก็บอกได้แต่หัวข้อ เนื่องจากเค้าก็ยังทำไม่เป็น แล้วถ้าเราสงสัยเราก็ยังถามครูไม่ได้อีก (ถ้าภาษาไม่แข็งแรงนะ บางทีไม่รู้ว่ามีการบ้านด้วยซำ้ เศร้านะนั้นจะบอกเคยมีคนมีประสบการณ์มาแล้ว) อันนี้ก็ต้องหาวิธีเอาถ้ายังมีปัญหาเรื่องภาษาอยู่ ถ้าใครสนใจจะมาเรียนก็ติดต่อมาทางเมลล์ได้ มีข้อมูลสำคัญๆที่ควรรู้อยู่มากทีเดียวเนื่องจากยังไม่มีคนไทยเคยมาเรียนที่นี่ ทำให้หาข้อมูลค่อนข้างยากไม่มีรุ่นพี่ที่คอยแนะนำชีวิตจะยากลำบากนิดหน่อยถึงมากมาย แค่เรื่องภาษาก็แย่แล้วละ… เรื่องหาที่อยู่นี่ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ (ขอบอกว่าสถาณการณ์ที่นี่เรื่องที่อยู่นี่สุดๆ แพงและหายากมาก) เอาเป็นว่าตอนนี้คงต้องพอแค่นี้ก่อนแล้วจะรวบรวมข้อมูลสำคัญๆเอาให้สำหรับคนที่ต้องการมาเรียนที่นี้ละกันนะ  ก็จบลงไปแล้วหนึ่งเดือนที่มาอยู่ที่นี่

ก๊วยเจ๋งผู้คิดถึงปลาทูทอด

This entry was posted on Sunday, October 4th, 2009 at 7:19 pm and is filed under Journal. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.